DORST.

Voorwaar

2007-05-15T00:23:00.000+02:00

Een gigantisch gebrek aan tijd en al even oneindige drang naar cryptiek, daar hoog in de ijzige toren, waar het na al die eeuwen nog altijd naar turf en offerbloed ruikt, maar vooral de hang naar die drie punten [dot dot dot] waarin ik nog altijd uw lippen proef, gij die tientallen schermen en al evenveel toetsenborden van mij verwijderd in uw haar prult, pruilmondje bij de ijskreim en ding dang dong naar buiten stormen in de zomer, ik proef de regen nu al en denk aan mijn moeder toen ze nog rookte en de rode rozen in haar tuin liefhad, ach verdomme laat mij u kussen, alleen maar kussen want ik wil het niet hebben over uw of mijn hartezeer, nee, ik wil u kussen, mijn handen in uw haar gewikkeld, gewrongen zoals die van een boerin in de oostvlaamse Leieklei; en voel mij dan toch, verdomme!

BANG!

2007-02-24T20:23:00.000+01:00

"BANG!" schreeuwde de deur en bracht me jou met je bries rondom je enkels - centrale verwarming on - the - mooooove. Ik hoorde de melk klotsen in je borsten en wilde terug drinken.

Recap

2006-10-19T12:08:00.000+02:00

Toch raar dat wanneer ik het woord 'recap' schrijf, ik denk aan 'nightcap' en aan alleenstaande cruise-toeristen op weg naar Acapulco. Dit alles op de Love Boat uiteraard. Ik heb altijd een beetje van een crush gehad op die meid met haar kort haar. Heette ze niet Julie? Meisjes met kort haar, zalig. Zeker als ze zo'n afgesneden froufrou hebben. Frou Frou is trouwens ook de naam van een zangeres. Goeie muziek, best wel.

Maar 'recap' dus.
Wat heb ik tijdens mijn lange virtuele stilte ondervonden?

dat een mens niet verandert
dat Willy's en Marjetten mij absoluut niet kan bekoren (ook al ben ik een rasechte Oost-Vlaming).
dat gebrek aan slaap nefast is
dat mijn job zuigt

U weze gegroet!

Annelies beckheid op een stokje

2006-10-04T09:26:00.000+02:00

Zeventig procent van alle hits op deze (dit?) blog komt hier via deze google search. Het is al Annelies Beck wat de klok slaat. Dat het bezoekersaantal van deze webstek tot voor kort op zondag vooral ongekende hoogten kende, is niet verwonderlijk. Miss Beck presenteert De Zevende Dag. Nu met de verkiezingen in aantocht is dat de hele week door. Een bevallige jongedame, zoveel is zeker. Maar als half Vlaanderen haar plat begint te googelen, dan vergaat mijn DORST. (in alle mogelijke betekenissen). Het is niet meer mijn klein geheimpje, zoals dat ook bij deze schijf het geval was. Die elitaristische arrogantie die ik in mezelf waarneem doet mij denken aan dat werk van Ben (aka Benjamin Vautier) in het Centre Pompidou (foto). Wat een eerlijkheid! (van Ben, he, niet van mij)

benjamin, vautier, ben

Blind

2006-10-03T23:05:00.000+02:00

Blind, Magali Nougarede

Willy's en Marjetten

2006-10-03T22:43:00.000+02:00

Joenges, tien seconden bits en pieces gezien en al moeten lachen.

Prehistorische software: Back from the dead

2006-10-03T09:22:00.000+02:00

Ik zeg vaak dat ik secretaresse ben, een ietwat zelfkastijdende omschrijving van mijn job, dat wel. Kantoormens ware beter geweest. Hoe het ook zij, de volledige administratie van dat kantoor steunt op één welbepaald prulletje software. Geconcipieerd door mensen met stopzinnetjes als "Windows? Meneer heeft teveel geld zeker?". Het resultaat is navenant: geen WYSIWYG, geen klikklikhophop, maar wel toetsencombinaties, modules en tiktokgrrmbl. Gebruiksvriendelijkheid nada null. Pijnlijk. Echt pijnlijk wordt het wanneer je macro's ontwikkelt en je -te laat- ontdekt dat het spel cAsE SeNsItIvE werkt. Gevolg: honderden ooit verwijderd gewaande producten komen terug tot leven. De baas is er niet goed van, gelooft niet meer in de IT-business, gelooft mij ook niet wanneer ik hem zeg dat het euvel mits de correcte macro op 1-2-3 terug verholpen kan worden. Tientallen pagina's rollen uit de printer, ready or not maar bewerkt met fluor-stiften zullen ze! Tot u zucht een mannelijke secretaresse.

0210

2006-10-02T14:30:00.000+02:00

Wegens familiefeest (lees: een uur durende jaarmis om 10AM, onbekende grootnonkels en -tantes de handen schudden, porto drinken, om half twee aan het voorgerecht beginnen en 's avonds spelen met Nesquik-klodden in de chocomelk) kon ik er niet bijzijn. Dan maar naar JimTV kijken en met rock en pop ook hopelijk het volk zien versmelten. De hemelen waren er niet goed van.

Blog en blog is twee

2006-09-29T13:28:00.000+02:00

Een virtuele rode loper voor Mr. Martin Pulaski en diens blog Hoochiekoochie.

U vraagt zich af waarom? Omdat we hier geen verheerlijkingen van het alledaagsdagdagelijkse te lezen krijgen, geen "ik verveel mij", of geen "eej, weetwel, enal". Niet dat ik er iets op tegen heb, maar ik heb er iets op tegen, begrijpt u? Of nee, dat mag ik niet zeggen, want eigenlijk ben ik ook soms zo. Misschien moet ik het zo stellen: Hoochiekoochie is niet zoals deze tweede paragraaf.

Leeg

2006-09-29T10:32:00.000+02:00

Het Chinese karakter voor leeg betekent ook hemel. Als de hemel leeg is, dan is mijn maag de hemel. Het wordt dringend tijd voor een lawine. Aan aardbevingen anders geen gebrek. "Vervloekt weest gij, ontbijtloze."

Days of our Lives

2006-09-28T13:53:00.000+02:00

Like sands through the hourglass, so are the days of our lives...

Wat een magistrale intro! Sommigen kunnen eraan verslaafd zijn, ik bén eraan verslaafd. "Days of Our Lives" is een vast ritueel geworden bij het opstaan; zonder kan ik niet aan de dag beginnen. Misschien is dat wel omdat die fluë glow waarmee gefilmd wordt zo sterk gelijkt op de lichtwaas die 's ochtends door de wimpers druppelt. Of misschien is het wel omdat de personages zo ver van mij af staan, dat ik denk dat ik nog droom. Lucid dreaming in broad daylight. Het is ook niet realistisch, die serie. Nu ik er zo over nadenk is Days of Our Lives eigenlijk een bombastische abstractie van de menselijke ziel en haar talloze dimensies. Het is zo'n serie die aliens zouden moeten bekijken als spoedcursus integratie op aarde. Een half uur Ecce Homo. En daarom, beste lezer, is Days of Our Lives kunst. Ecce homo.

daysofourlives

Mist

2006-09-27T09:02:00.000+02:00

Alsof ie elk moment met zijn in bloed gedrenkte haren tevoorschijn kan komen, zijn armen een weinig wijd naast zijn zware romp. Kikvorsperspectief en tegenlicht. Of wie weet glijdt er straks een vinnig stuk vaartuig voorbij, de Keltische symbolen gekerfd in het pijnboomhout. Uitzoomen en de bergen laten zien.

RIDGE IS DOOD!

2006-09-26T18:26:00.000+02:00

Update:
Ik heb het over deze hier.

De man is trouwens ook rockster.

Caffeïnespinsels

2006-09-26T09:02:00.000+02:00

Gisteren na een fulltime blauwe maandag nog moeten lesgeven: 3 uur avondschool. Lesgeven vraagt een soort attentieve energie die niet altijd even gemakkelijk op te roepen is. De moeilijkheidsgraad ervan is dan nog eens exponentieel zo groot op maandag, die eeuwig terugkerende bewallenogende maandag. De voorbije twee weken eindigde die dan ook pertinent met twee bruisende dafalgans op een mix van cola, frieten, stoofvleessaus en mayonaise. Late night fastfood en koppijn - teveel Hoppers verf gesnoven.

Gisteren was anders, gisteren stond de curve van mijn bioritme op hoog. Als een galactische stalagmiet! Een natural high kan je het bezwaarlijk noemen, hoewel die groene flesjes met achteraan het label van de cocacola-company ons van het tegendeel willen overtuigen. Geen dafalgans ditmaal, geen Frituur Julien, maar Tupperware, moeders spaghetti bolognaise en de overtuiging dat Canvas naarmate de nacht haar deuren sluit beter en beter wordt. Ik rolde mezelf letterlijk in bed, niet als een bejaarde vrouw (ziet u ergens een bedpan, meneertje?) maar als een kattenwelp die zich zinledig maakt met een bol garen. En ik dacht, ik maak hier iets mee, ik breibouw wat ik droom, en als ik wakker word dan rol ik verder uit bed, langs een wollen glijbaan, om uiteindelijk over de wollen weg met mijn wollen wagen te hobbelen. Te spinnen, zeg maar.

Herfst

2006-09-24T15:51:00.000+02:00

Mijn keel doet pijn, voelt schor aan, en dat woord doet mij dan weer denken aan boomschors, terwijl ik het eigenlijk over stoppen met roken wilde hebben. Mijn kop loopt mezelf voorbij, veranderlijk als de herfsthemel. Dat zeggen de vrouwen in Japan over het hart van de man. En met herfst komen we terecht bij gevallen bladeren. En met gevallen bladeren bij boomschors. De cirkel is terug betekenisloos vol.

9/11 Mysteries (Full Length, High Quality)

2006-09-19T23:17:00.000+02:00


Ecce.

Ik ben het kotsbeu.

2006-09-17T12:38:00.000+02:00

Laat me dan zien wat Mohammed voor nieuws heeft gebracht, dan zul je alleen kwaadaardige en onmenselijke dingen tegenkomen, zoals zijn opdracht het geloof dat hij predikte met het zwaard te verspreiden.

Een citaat, een voorbeeld, een 'uitnodiging tot dialoog' (!), een mediatieke blunder.
"Sorry, hier is een fax."

Ik kan er niet bij.
Ik kan er echt niet bij.

Ik word ook moedeloos als ik deze commentaren lees.
De joden, de Amerikanen, de moslims, ze passeren allemaal de revue.

Ik word nijdig als ik Coveliers bange blanke woorden hoor spreken.
Het interesseert mij geen knijt of de ambtenare voor mij nu haar hoofddoek draagt of niet, zolang ze haar werk maar goed doet.

Wat ik trouwens ook kotsbeu ben, is dat politiek correct gekak op Amerika.
De uitspraak van Daan over 9/11 bijvoorbeeld:

Het is raar genoeg een grappige herinnering. Ik lag met mijn vriendin en een vriend in bed, een beetje aan het luieren en bekomen van hectische dagen. CNN stond aan op de achtergrond. Toen het eerste vliegtuig insloeg, dacht ik 'eindelijk!' en ben ik een bak bier gaan halen. Mijn eerste reactie was: 'de Amerikanen krijgen een koekje van eigen deeg.' Het duurde een halfuur voor de omvang van de aanslagen doordrong. We hebben die dag nog wel vijf uur zoekgemaakt met zappen en discussiëren.

Of Raymond Van het Groenewoud:

‘Weg met Amerika':

Hamburgers en cola, ja dat wist u al
Maar kent u ook de oorzaak van het algemeen verval?
Kortzichtig denken, luidruchtig spreken
Eeuwig in one-liners blijven steken
Weg met Amerika! Weg met die boeren van Amerika
Weg met Amerika!
Weg met het kolonialisme van Amerika
Weg met dat lelijke, knauwende Engels
Al die Angelsaksische pretentie, arrogantie
Ja, een gloeiende pook in hun gat
En dat is dat
Weg met die rappers en hun eeuwige "fuck"
Weg met de verheerlijking van de stompzinnigheid
Inderdaad, fucking assholes, krijg het slingerschijt
Leve Italië, leve de mafia,
Weg met na-apen van Amerika
Verenigde Naties, lammetjes die blaten
Het zijn allen vazallen van de Verenigde Staten
Weg met Amerika! Weg met die boeren van Amerika
Weg met Amerika!
Weg met het imperialisme van Amerika
Hun voorgekauwde kleutercultuur
Vol van genante voorspelbaarheid
En Hollywoodmonsters van oppervlakkigheid
Dan zit je in België, daar loop je gebukt
Onder al die stupide en ook nog eens mislukte
Imitaties van onnozele Amerika-producten
Weg met Amerika! Weg met die boeren van Amerika
Weg met Amerika en zijn professionaliteit
Maskerade voor de ledigheid
Democratie, ammehoela!
We worden geknecht lijk een tamme poema
Huh, lelijke opkopers, ook van de vrijheid
Hun opgefokte, opgedrongen, betekenisloze vrijheid
Weet u wat er scheelt, weet u wat er scheelt?
De dictatuur van 't Amerikaanse vrijheidsbeeld, ja
Dat is wat er scheelt
Die dwaze macho's, moh vent, moh vent,
Die spelen nu al zestig jaar politie-agent
Weg met Amerika! Weg met die boeren van Amerika
Hun chewing-gum-flinkheid, hun schietgeweren
Hun plastic blonde wijven met het Pepsodent-gebit
En hun belachelijke Terminator
Full of shit
Het is namelijk nooit gedaan
Daar kan je op aan
Weg met die cowboys van de CNN
Het land dat de complexiteit niet erkent
Waar het denken is gestremd
Zet die boeren in hun hemd
Weg met die cowboys, leven de indianen!
Hier spreekt de laatste der Mohikanen
Ik ben van het Belgische, het Europese panel
En ik verzoek u: "Clear my channel! Clear my channel!"
Megalomane eencellige idioten
Kiss my ass, ja, kus mijn kloten
Weg met Amerika! Weg met die boeren van Amerika
Weg met Amerika! Weg met die boeren van Amerika

Weg met de stompzinnigheid, zegt ie dan.
Ik ben dat bange hokjesdenken kotsbeu.

Ik word er meer en meer van overtuigd dat dit een wereldwijde identiteitscrisis is.
Dat alles gebaseerd is op 'wie ben ik' en 'waar hoor ik thuis'.
Hoe meer verlicht dat huis is, hoe aangenamer toeven.
En dat allemaal omdat we in het donker leven.

Ik ben het kotsbeu.

Eergisteren, gisteren en vandaag.

2006-09-16T20:10:00.000+02:00

Ik was ze onlangs opnieuw tegengekomen, geheel toevallig vlak aan mijn voordeur. Achteraf maakte ik er het Lot van. Het hoorde zo. Gisteren op café geweest, vol bezette vrouwen. Zat voorbij haar deur gelopen. Op de deurbel stond haar naam naast die van een jongen. Vandaag alleen op het plein gekeken naar kindervoeten in de fontein, een hangende hondentong, een verloren ballon alsmaar hoger, zeven duiven en één stukje brood, wapperende rokken en lachende monden. Ik was gelukkig, denk ik. Nu is de avond aan me voorbij gevallen. Ik heb het stuk met de rode wolken gemist. De hemel heeft haar schemerlakens al opgetrokken. Misschien moet ik dat ook doen, het licht in de slaapkamer wel nog aanlaten, dan zie ik tenminste nog iets, daar in mijn textielen baarmoeder.

The Falling Man

2006-09-13T12:11:00.000+02:00

Uit Esquire:

Some people who look at the picture see stoicism, willpower, a portrait of resignation; others see something else—something discordant and therefore terrible: freedom.

(via)

Zoals Canvas ons een aantal dagen terug wist te vertellen is de beruchte foto van de Falling Man geen alleenstaand beeld, maar een fragmentaire snapshot uit een reeks van foto's. Er is niks 'zen' aan deze man en zijn val, hooguit enkel aan deze foto. De andere foto's tonen hem worstelend in het luchtledige. Deze man lijdt. Hij is geen monnik. Hij is geen symbool van wilskracht of wat dan ook.

Waar hij wel een symbool van is, is onze beperkte perceptie, onze blinde drang naar ideeën en idealen. We wilden zo hard dat hij die monnik is. We willen zo hard dat hij onze rots in de branding is in tijden van waanzin en angst. Want wij willen sterk zijn en onze hoofden opheffen in het aanschijn van dood en terreur.

Hoezeer willen we niet "wow" zeggen in plaats van "ow".
Hoe veraf staan we niet, van hem, de waarheid en onszelf.

falling, man, fallingman, foto, 9/11

5 jaar later

2006-09-11T11:12:00.000+02:00

The Falling Man.

Uitspraak van de dag

2006-09-07T23:17:00.000+02:00

Uit het interview met Natascha Kampusch.

Q: "Was sind Ihre Träume?"
A: (draait met haar ogen) "Naja, es ist immer wieder über diese Träume..."

Een frappante reactie.
Ik ben er nog niet uit.

Wie wordt de man van Wendy?

2006-09-07T21:28:00.000+02:00

Dit is pijnlijk, erg pijnlijk. Nee, ik ga hier niet voortbomen over wat iedereen sowieso al aan zijn of haar water voelt. Ik ga gewoon verdergapen naar de onderhuidse pijn.

Vaartwel

2006-09-03T23:54:00.000+02:00

Tot volgend jaar, o poolster der beeldbuis.

Kunst

2006-09-02T13:42:00.000+02:00

Eigenlijk is dit kunst. Tijdloze, existentialistische kunst.
Over de mens en zijn wereld. Of misschien nog beter: over de mens versus zijn wereld.
Dit ene filmpje vertelt zoveel over de mens als sociaal wezen, als technologisch wezen, als zijnde tout court.

...die Geworfenheit dieses Seienden in sein Da...

Gezond en wel(iswaar uitgehongerd)

2006-09-01T18:02:00.000+02:00

- 3 wortels: check
- 2 bananen: check
- 2 appels: check
- 1 broccoli: check
- 1 fles rode bosbessensap: check
- 1 fles sinaasappelsap: check

LET'S BLEND THIS SH*T!!!

NV-A is een noodzaak.

2006-09-01T17:59:00.000+02:00

I concur.

*bring on the hatemail*

Solliciteren

2006-09-01T00:19:00.000+02:00

Aangezien het ernaar uit ziet dat ik binnenkort terug naar een andere job mag gaan zoeken (geenszins gerelateerd met deze post, wees gerust), heb ik ter voorbereiding nog maar eens mijn oude sollicitatie-mails opgediept. Het is behoorlijk frustrerend te weten dat geen enkele daarvan zelfs maar heeft geleid tot een gesprek. Dat de frustratie stilaan groter en groter werd, is ook duidelijk te zien aan de uitzinnige inhoud van latere mails.

Sollicitatie voor copywriter, over het belang een correcte kennis te hebben van de doelgroep:

Dat een romanticus geen opgefokte peptaal wil lezen wanneer het over de ontkurkte champagne in zijn droomkasteel gaat is al even vanzelfsprekend als het gegeeuw dat een hell's angel ten berde brengt bij het bekijken van Sleepless in Seattle bijvoorbeeld.

Mja, hopelijk ga ik nu weer niet dezelfde toer op.
*zucht*

solliciteren, vacature

Liebe Grüße, Bianca

2006-08-31T13:48:00.000+02:00

Mensen die je nog nooit gezien hebt en hebben.
["Je" als onderwerp en lijdend voorwerp! All-in-1, Wash & Geek.]

Enfin, die mensen dus, die je enkel via e-mail kent. Met wie je wekelijks contact hebt, maar geen idee van hebt of ze nu klootzakken of Moeder Theresa's zijn, of ze nu Elephant Men of Penelope Cruz in Vanilla Sky zijn. Van die mensen is Bianca er zoéén. Bianca is Duits en in mijn wilde fantasieën een semi- (en dat mag eigenlijk ook wel pseudo- zijn) intellectuele meid die van aanpakken weet.

Bianca eindigt al haar mails met "Liebe Grüße, Bianca".
Bianca is mijn droomvrouw.
Net als muze der muzen Vicky.
Kent er nu echt niemand Vicky?

SMS 'Ihavetoomuchmoney' naar 8989

2006-08-31T00:03:00.000+02:00

Jonges, jonges, jonges. Ik moest kloppen, want ik wil niet meer bellen. Kinnekloppen, that is.
Want ik wil niet meer bellen of sms'en naar TV-shows om mee te doen met telespelletjes om 4h 's ochtends (respect wel voor die meiden, ik zou al lang aan de valium zitten) of om een reis van Thomas Cook te winnen. Nee, wat ik wil is EEN GELE BRIEFKAART!

Dit gezegd zijnde zie ik het niveau van deze blog weer naar ongekende diepten afdalen, om er een lijk van een jongeman te vinden, nog geheel intact door de eeuwige vrieskou die er heerst ondanks global warming.

Help, is er een Dr. Phil aan het scherm?

Als de kat van huis is...

2006-08-30T16:47:00.000+02:00

worden de pauzes langer, komt er nog eens wat muziek uit de speakers en wordt er heimelijk een glas witte wijn gedronken, zorgvuldig verstopt achter het beeldscherm, tussen de blokken printpapier en de stylohouder. Proost!

Dit lijkt de USSR wel...

Daarnet in Boy Meets World

2006-08-29T19:41:00.000+02:00

Topanga: "You're giving me the heebie-jeebies."

Ok, ik heb geen leven.

Daarnet in Quix

2006-08-29T19:00:00.000+02:00

Q: "Hoeveel is het kwadraat van 5 gedeeld door 5?"
A: ??

De jongedame zei "1", waarop Van Thilt zegt "Nee, 5"...

Tiens.
Eigenlijk kan 1 ook correct zijn, toch?

Het "kwadraat van 5 gedeeld door 5" kan op twee manieren geïnterpreteerd worden:

(5² / 5) = (25 / 5) = 5
maar ook
(5/5)² = 1² = 1

Ja toch?

quix, vrt, taal, wiskunde

How fast we forget

2006-08-29T13:24:00.000+02:00

Fehriye Erdal!

Vlaenderen

2006-08-28T22:24:00.000+02:00

Ach Vlaenderen,
wie zijt gij eigenlijk
wanneer ge met uw
oranje parasols
en lege kerken
oog in oog Staat
met een turk of neger
en die halve seconde lang bang
die twijfel voelt van
wie ben ik eigenlijk
en dan boeken leest
met gouden titels
over borstklopppende helden
of ze net verbrandt
om zelf zwartgeblakerd
turk of neger te worden
terwijl uw volk zich
-in the mean time-
door het leven sms't?

Ik heet niet, ik ben.

2006-08-27T22:03:00.000+02:00

Nu zit ik te denken. Stel nu dat we geen naam hadden, zouden we dan niet elk moment aangesproken worden? Als onze namen nu gelijk zouden zijn aan de stilte, zouden we dan niet veel meer communiceren? Met iedereen en met alles? Of misschien nog beter: zouden we dan niet oneindig veel meer beseffen dat alles en iedereen met ons communiceert?

Begijnhoffeesten Gent 2006

2006-08-27T14:30:00.000+02:00

Gisteren naar de Begijnhoffeesten in Gent geweest. Zoals Tiny op de kinderboederij, of Raymond naar de cinema. Het St-Elisabethbegijnhof is eeuwenoud en werd uiteraard voornamelijk bevolkt door nonnen. Een oord van peis en vree, waar de mussen brokjes hosti pikten uit de handen van moederoverste en schuifelende voetstappen de kasseien wisten op te blinken. Om dit mooi stukje cultureel erfgoed te eren worden er elk jaar Begijnhoffeesten georganiseerd. Zo ook dit jaar. In dit gezegende Jaar des Heeren tweeduizend ende zes mocht DJ Johan zijn visionaire musicaliteiten opdragen aan de herinnering van deze vrome zusters van God. Het resultaat vindt u hieronder. The times they are a-changin'...

begijnhoffeesten, gent, begijnhof

Radio 1 nachtradio

2006-08-27T03:54:00.000+02:00

Radio 1 nachtradio is als slapen op de achterbank onderweg naar Frankrijk, met enkel oranje straatlichten die over je gesloten oogleden glijden. Oranje schemer die je net boven een droom laat pendelen, net genoeg om de gedempte stemmen van papa en mama vooraan te ontwaren.
Radio 1 nachtradio is een voordeurmatje met welcome erop. Het leven, ach wat, laat ons binnen gaan, waar het warm is.

So true

2006-08-26T20:23:00.000+02:00

(via Houtlust, 1 van de beste blogs out there)

Wateroverlast

2006-08-25T10:31:00.000+02:00

Er viel zoveel regen dat het wel nacht leek. Mijn ruitenwissers konden zelfs op kruissnelheid de bakken water niet meer trotseren. Ik moest mij langs de kant van de weg parkeren, dat wist ik. Met blinde tastzin er dan toch geraakt. Wat een rust, daar in mijn stalen coccon. Spitter petter pater lekker in het water, ga alvast naar huis, hij komt een druppel later. Nat bemanteld, een geïmplodeerd zwembad overdekt. Het water begon te stijgen, hoger en hoger, tot wanneer enkel de verlichtingspalen op de autosnelweg nog boven het oppervlak uittuurden. Mijn lotgenoten en ik openden onze portieren en zwommen dartel en vro in het rond. We waren als vissen geworden, naakt in het water, en we kusten en zwommen en vrijden en bereikten de top van de kathedraal, waar we onze nesten zouden bouwen. Want ooit zou alles opdrogen, ooit zou de vloeibare muur gaten vertonen. Dan zou de lucht onze longen terug vullen, zo veel en zo snel dat vleugels uit onze ruggengraat zouden priemen. Om tussen de regen te vliegen, hoog, kijk, zo hoog. Dag, vogelstipje, zo groot als een druppel.

Zij en men

2006-08-24T19:37:00.000+02:00

Ik stond daarnet aan te schuiven aan de kassa van de Match. Voor mij een halfblinde jongeman, zich voorbereidend op het wisselgeld uit de hand van de kassierster. Daarvoor een koppel met kleine, lawaaierige kinderen. Die MINT rolletjes liggen gewoonweg te verleidelijk dicht bij de buggy. Ondertussen werkt papa's bankkaart niet. Stop met slaan op die kast! Rechts twee noordafrikanen in lederen vest, met achter hen een koppel in Burberry en ruitenhemd. Thuis schittert Sally Spectra op de buis, te dicht bij de camera en met de rug naar haar tegenspeler die -buiten focus- zijn monoloog afstroopt. Buiten schreeuwt het buurmeisje naar haar lief. Ge gaat hier blijven, zeg ik u! Aan de telefoon hangt een Westvlaming, nog altijd op zoek naar werk.

Daniel Chesterfield

2006-08-24T13:04:00.000+02:00

Chris Van Den Durpel verovert met zijn typetje Daniel Chesterfield Amerika. Hoogstwaarschijnlijk hebben ze hem via YouTube ontdekt. En Daniel Chesterfield had tot voor kort zelfs een pagina op Wikipedia blijkbaar. Tot voor kort, want nu niet meer.

chrisvandendurpel, daniel, chesterfield, danielchesterfield

Ik zie, ik zie

2006-08-12T11:26:00.000+02:00

Sfeerschets: Nu mijn buren Johnnie en Marina (die binnen onafzienbare tijd trouwens zullen worden omgedoopt tot Neo en Shakira) het nodig vonden om hun boenkblingboenkbling-gebonk dat in de volksmond muziek wordt genoemd met mij te delen, rest er mij weinig andere keuze dan wakker worden.

Ik ben op zoek gegaan naar nieuws over aardbevingen, omdat de hemelen mij al een hele week lang op de meest onverwachte momenten "aardbeving, aardbeving" influisteren.

Tussentijdse update: Mijn buren hebben zich aan de daad gezet. Hij spreekt terwijl ze kreunt. Het duurt nooit langer dan vijf minuten, daarna gaat de douche aan.

Dat influisteren gebeurt wel vaker, en vooral dan op die onverwachte, wezenloze momenten waarop een mens zichzelf vergeet, of vermoeid is en de eigen energie geen buffer meer kan vormen voor alles wat zich rondom je heen bevindt. Een staat van hightened reception, zeg maar. Zo lag ik een paar maanden terug met een mokerslagende hoofdpijn te ijlen in de duisternis, ik kon totaal niet meer nadenken, en hoorde plots stemmen. Radiostemmen in het Engels. Ze hadden het over een schip en wat ik meende te verstaan als "Almerian". Achteraf bracht Google raad. Nu is het best mogelijk dat ik daar eerder wel eens over gelezen of gehoord heb en dat mijn onderbewustzijn dat eventjes liet bovenborrelen, maar ik vond het wel frappant. Zo zijn er nog ontelbare kleine ingevinkjes die ik hier kan opnoemen, maar deze kunnen teveel als toeval omschreven worden.

Update: Hij neuriet mee op de gabber-versie van "Ready or not". Zij is waarschijnlijk een beetje meer verliefd op hem; hij toont zijn zachte kant.

Eén ding is zeker: die etherische instroom van informatie kan je niet controleren, want dan ben je je ervan bewust. Het is een beetje als een bliksemschicht-ingeving, waarvan je zelf op dat moment niet beseft dat het er een is. Ik geef voorbeeld: ik lig op de rand van waken en slapen en zie voor mijn gesloten oogleden de film van een Spaanse kerktoren die in brand staat. De volgende dag stond er in de Standaard een artikel over een belangrijke Spaanse kerktoren die volledig was afgebrand. Of tijdens de 9/11-aanslagen: ik was in Gent, me van niks bewust, aan het luieren op het kot van mijn broer, toen ik plots de onweerstaanbare drang voelde een gedicht te schrijven. Het waren eerder woorden die in stroompjes op me af kwamen, oorspronkelijk in het Engels, maar ik maakte er Nederlands van. Het gedicht ging over "mijn kop" die "een stuurloze bron" was, "tollend in het luchtledige". Over "kreten vanuit de cockpit", "verkeerd gemikt" en "paniek aan boord". Veel langer dan die woorden was het niet. Ik was niet degene die dat had neergeschreven, ik ontving enkel wat ergens anders gedacht of gevoeld werd.

Nuja, mezelf helderziende noemen zou gewoonweg belachelijk zijn, anders was ik hier nooit komen wonen naast deze impotente jumper en zijn lieftallige vriendin die hem alle mogelijke verwijten toewerpt en openlijk en met luide stem beweert dat zijn leven haar niks kan schelen. Maar waar ik wel heilig van overtuigd ben is dat wij allemaal zulke signalen kunnen ontvangen, wanneer we even niet bezig zijn met ons eigen kleine egootje. En deze week ging het dus over een aardbeving. Er is dit nieuws, net binnen, maar er zou wel eens nog een grotere kunnen zijn.

En dan komt het ego binnensluipen, laat het aub een grotere zijn, en dan zal er niks gebeuren. Wat ben ik klein nu.

Welke Standaard?

2006-08-09T23:46:00.000+02:00

Wat een wereld! Wat een oncontroleerbare vuurvlaag, ziedend zonder weerga! Voelt u uw spieren opspannen, tranen over uw wangen, de pijn en verwondering van dit alles? Microben krioelen tussen uw vingernagels, levend van het stof op uw scherm, terwijl bommen vallen op plaatsen waar vlinders uit hun coccon kruipen en bomen jobs in de weg staan. Wat een wereld!

Vindage Perdue

2006-08-08T01:45:00.000+02:00

Of hoe webredacteurs erg web zijn en weinig redacteur.

Ik gok dat het eigenlijk hierom gaat.

Update: en het is veranderd. Had beter een screenshotje genomen, maar dat was wel te anal geweest.

Hoop

2006-08-07T23:14:00.000+02:00

Ik leef van de hoop 'ooit' en 'ergens', zolang het hier en nu maar niet is. Gelukkig schitterschijnt wat komen zal in deze richting, anders was het hier maar donker geweest.

Britney + Kevin

2006-08-06T14:32:00.000+02:00

Dit is erg.

(alle drie trouwens)

DJ G.E.R.T.

2006-08-04T15:50:00.000+02:00

Allee, omdat hij zo braaf is: DJ Gert. En zijn nieuwe mix "Rough, Loud & Heavy" staat ook online.
Geïnteresseerd om een partieke te smijten? Think G.E.R.T.

(ok, gij trakteert mij vanavond)
djgert, dance, mix, mp3

Draadloos en kraakbaar

2006-08-04T03:24:00.000+02:00

Voor de mensen die draadloos surfen en hun hartje al voelen boemboemboenken als ze dit lezen is er F-Secure Blacklight Rootkit Eliminator. 't Is maar dat u het weet.

rootkit, blacklight, wifi, draadloos

ADHD

2006-08-01T02:10:00.000+02:00

Think fluffy little clouds, my son. Oh look, there's a poodle coming your way. Oooooh, isn't he cute? Look, see, he likes you too. No, he doesn't want you to kick him. Don't you think he'd prefer to eat a cookie, instead of that exhaust pipe? Ummm, son, is that a flamethrower you have there?

Iemand een gokje hoe hoog zijn hartslag zou zijn?

Herfst?

2006-07-30T13:22:00.000+02:00

Er hangen nog wat Rice Krispies aan de rand van mijn bord. Ze zijn al verhard, zelfs niet meer af te wassen. Gelukkig heb ik stevige vingernagels, kan ik ze wegkrabben. Zoals de hoop, in de vorm van een zilverkleurig laagje op een kansbiljet. In de verte hoor ik de kerk haar klokken luiden. De priester heeft een geluidsinstallatie laten installeren. Zijn rug laat het hem immers niet meer toe om de tientallen trappen op te klauteren en aan de vermolmde koord te sleuren. Nu hoeft ie enkel op een knopje te drukken. Bim bam bom, zo klinkt het. Maar de zeewind raast doorheen de geluidsgolven, kneedt en smeedt. Bwihm bwahm bwohm. En regengekletter op de ruiten. Het strand en de golven zien er ook anders uit, zo bekeken door de grote druppels die over de ruiten ratelen. Een zenkaleidoscoop. Ik zie zelfs de reflectie van het vlammetje uit mijn aansteker erin. Is het dan zo bewolkt? Voor de wolken de regen, voor de regen de ruiten, voor de ruiten de rook, voor de rook mijn ogen. Af en toe vliegt er een clichématig herfstblad voorbij. De temperatuur in dit kamertje bedraagt ongeveer 21°, lees ik op de thermostaat. Alles wat zich binnenin en zelfs buiten deze muren afspeelt is normaal, geheel volgens de norm van het ordinaire, conform aan de wetten van het dagdagelijkse. Dit kamertje is een coccon, een onveranderlijke spacepod temidden het luchtledige. Het valt me op dat hier geen klok hangt. Zelfs de tijd op de thermostaat is niet ingesteld. 00:00. Geen kat te bespeuren op de dijk, laat staan het strand. Ik ben alleen op deze wereld, denk ik en trek aan mijn sigaret. Alleen is een pijnlijk woord. Al één, maar nog geen twee, en zeker geen allen. Net niet, alsof je de zon bijna ziet schijnen doorheen de wolken, maar ze zich bedenkt en de regen laat voorsteken. Ik ga de afwas doen.

Studentenstad

2006-07-28T01:01:00.000+02:00

Ik kon niet slapen, zat met gedachten in mijn kop die als speren uit een boobytrap staken. Nog heel even en mijn lijf zakte eroverheen, ik kon niks anders dan me uit mijn zenuwcentrum te hijsen en de verlaten straten van de studentenstad in te gaan. Was ik op zoek naar verlossing of verstrooiing? Is er een verschil, zeker op die leeftijd? Nog voor ik mijn ogen de kans gaf rondom me heen te kijken, had zich al een beeld, een schatting van de atmosfeer gevormd in mijn hoofd, misschien net achter de ogen, waar de pupillen een eigen geheugen wordt voorgespiegeld. Ze zouden er -naar schatting- stil bij liggen, de straten. In roestkleur en lenteregen gedrenkte asfalt, lang uitgerekte wolken voor een halve maan. En dat kreeg ik ook te zien. Self fulfilling prophecy, heet dat dan, waarbij de verwachting de werkelijkheid kneedt en smeedt naar haar normen en vormen. Ik hield van deze nachtelijke slentertochten doorheen wijken waar ik niks verloren had, de schoentippen gericht op een vaag en opzettelijk niet ingevuld doel: niet slapen. De straten leken te schrikken van mijn aanwezigheid; hun ongemak druppelde langs de goten op mijn schouder, echoode op al hun muren bij elke voetstap die ik zette. Achter die muren sliepen vooral studenten, maar ook middenstanders die vroeg uit de veren moesten, wiens wekkers misschien nu al rinkelden, anderen lagen misschien net als ik te woelen in hun bed, of in copulatie met een al dan niet willekeurige ander. Ik voelde de muren gonzen van dromen, verwerkingsprocessen, pijn, hartslagen, elektrische ladingen, vloeistoffen, bacteriën. In de straten was van dat alles niks te merken. In de straten versus op de straten. Ik liep in de straten, was erin opgenomen, om er deel van uit te maken. Maar ik bewoog, zette voort, en dus -bij wijze van duivelse samenzwering- ving de motregen, trouwe bondgenoot in het Vlaamse landschap, terug haar neerval aan. Kleine druppels op mijn brandende sigaret (het vuur zal ze wel wegstomen). De straten spuwden mijn lijf verder naar mijn monding: het marktplein, waar geslachtsdrang honderden gelijkgezinden de slaap deed trotseren. Hier hoor je thuis, slapeloze. Ik wierp een vluchtige blik op mijn oranjegele reflectie. De helft mijn gelaat, de andere helft apotheeketalage, met lachende gezichten, strand, het nucleaire gezin en ontblote tanden. Ligt mijn haar goed? Snel, nog een sigaret aansteken, mijn kaken in een hoek van 45 graden linksomlaag, een beetje James Dean al zeg, dacht ik het zelf. In de hoop dat een lichtbeschonken schoonheid bij dat ene nagespeelde fragment pellicule haar hartslag aan een hoger tempo zou voelen kloppen, daar zo onder haar linkerborst, onder een lichtbezweet topje met spaghettibandjes. Zeker te koud voor haar om zomaar midden in de nacht buiten te staan, maar zo zijn wij nu eenmaal, onachtzaam en in de waan dat de lentewarmte ook na het vallen van de zon nazinderen zal. Zo'n naieve ingesteldheid zou haar sieren, ware het niet dat ik rondom me heen keek en tot de teleurstellende conclusie moest komen dat er niemand in de buurt was, laat staan een warmbloedige babe. Ach ja, opsmoren die handel en de eerste de beste cafe binnenstappen, de voettippen nog altijd op oneindig, een magnetisch noorden. Het gedempte geklop op de ruiten van beats -oerkreten volgens sommigen, hartslagen volgens anderen- werd met het openslaan van de deur heel even van zijn hermetische cel bevrijd. Zuchtlucht. Op de deur de naam van het café: "Int gazet", het stamcafé van Journalistiek dus of fakbar zoals ze dat toen in de volksmond noemden. (Noemen ze het nu ook nog zo? Hoe lang zit ik hier al?) Het cafe zat bomvol lichamen, botten, alcohol, cellen, elektronica en nog in rugzakken stekende cursussen, snel gecopieerd tussen les en bier in. Anchor men and women to be or wanna be, that's the question. Ach ja, Shakespeare parafraseren, parodiëren en zichzelf daar nu toch zo ongelofelijk intelligent en spitsvondig om vinden, zo iemand was ik. Oh ja hoor, ik vond mezelf een genie, maar worstelde met een totaal gebrek aan erkenning van de buitenwereld. Herken mij, schreeuwden al mijn porien telkens ik de aula kwam binnengewandeld. Herken mij!! Erken mij!! Maar in werkelijkheid was ik helemaal niet zo geniaal, en was ik degene die de wereld rondom mij niet wilde herkennen, en niet andersom. Net zoals ik bij elke voetstap de straat met argwanende blik op mijn rug voelde kijken. Ergens waren ogen verscholen tussen de groeven van de bakstenen, maar ik kon ze niet vinden, wat ze nog angstaanjagender maakte, die ogen van het publiek, dat stilstaat, je voorbij ziet dwalen en je met een oordeel neervellen kan. Wie is er nu niet bang van de stilzwijgende meerderheid, die als sneeuw lente en zomer bedekt, vervuld van potentieel, even grillig als het nu waarin ik dit schrijf. "Waar stilte is, komt een storm". How clever. How silly. Genoeg gejamesdeant.
Het begon me stilaan te dagen dat waar mijn magnetische noorden ook lag het in elk geval niet "Int gazet" stond. Er kwamen een aantal studenten lallend buiten, waaronder 1 niet onaantrekkelijk meisje. Ik wierp een schichtige blik op haar, zij op mij. Later zou ze me vertellen dat ik net "een kat was die voor de koplampen verschijnt , vervolgens wegrent maar ooit nog aan de keukendeur om melk zou miauwen". Verdomme, ze was goed met woorden...En toch herinner ik me niet meer wat ze die nacht droeg, of hoe ze er eigenlijk uitzag. Dat wordt nochtans vaak gezegd: "ik herinner het me nog alsof het gisteren was". Maar zo gebeurt dat nu eenmaal niet, de herfst begint ook niet met bruine bladeren, maar met groengroengroengele en dan groengroengele, en dan groengele, en dan groenbruine, en dan bruine, en dan de wind, en dan de regen, en dan de harken, en dan de kinderen die kastanjes rapen, en dan eenden in de lucht, en dan een kus. En zo was het ook bij ons. De ware tegenkomen en hem of haar niet herkennen. "O, de Ironie!" krijst het Griekse koor, en we applaudiseren, glimlachen, verwarmen ons aan het rekwisietenvuur. We kruisen dagelijks honderden lijven, van dichtbij of veraf, maar of we er 1 nog van zullen weerzien of zelfs liefhebben, daar hebben we het raden naar. Later zouden we over die avond spreken als het binnenpretje van het lot. Ons lot. Of waren we simpelweg te diep verscholen achter onze rollen? Ik als dwalende James Dean, zij als tipsy studente. Het lot gniffelde en ik dwaalde verder. Zij dronk haar glas uit, met haar blote schouders ter plekke schuifelend in de lenteregen die de oranje straatverlichting als gensters deed schitteren, of was het omgekeerd? Het zou welgeteld 17 dagen duren vooraleer we uit onze kunstmatig in coma gehouden driehoeksrelatie zouden ontwaken en het Lot zich stilaan van onze middens zou onttrekken. Op die nacht was ie nog almachtige koning en speelse hofnar tegelijkertijd, want onze non-onmoeting had hooguit vijf seconden geduurd. Een, twee, drie, vier, vijf, dag, doei, tot nog eens. Het publiek dat vanuit de tamelijk ongemakkelijke zeteltjes naar ons toneelstuk komt kijken weet natuurlijk beter. Haar naam en mijn naam staan immers in grote kapitaalletters op de affiche, boven de foto van onze kus. Het publiek weet, verwacht en wij lossen de verwachting in. Anders kan het publiek niet weten. Alleen wijzelf wisten het niet, zogezegd. Want wij hadden natuurlijk ook het scenario gelezen, vele karmische verledens gespendeerd met onbewuste repetities, elk onbewaakt moment opgedragen aan het volgende leven of het leven erna, wanneer we elkaar zouden ontmoeten. Die avond was de trailer, in afwachting van de première. Het publiek was voor iets anders gekomen, kreeg enkel een voorsmaakje (aperitief). Hetzelfde gold voor ons. Aan de andere kant van het plein zogen de straten me terug op in hun stoelgang. Ik belandde in bed, mijn eigen bed, mijn eigen dagdagelijks epicentrum. In de oosterhemel had de dageraad zich al genesteld en fladderden de vogels het duister westwaarts.

Zoek de vout

2006-07-27T17:16:00.000+02:00

Bron: Humo van 25 juli 2006 nr. 31

The Lord blessed him with EPO

2006-07-27T16:46:00.000+02:00

Landis test positief

Aiaiai, het vlees is zwak. En vooral dom, oerdom.

Wat gaat zijn ma er nu van zeggen?
Ze zei onlangs nog trots dat ze "want him to be a man of integrity, always".

doping, landis, tour

Verslavend

2006-07-27T16:22:00.000+02:00

Eentje uit het archief: Actor/singer, maar ditmaal heb ik ze beide hier geplaatst.

In de categorie "Schlecht maar friggin' superduper", please welcome Mr. T & David Hasselhoff!

Mr. T "Treat your mother right"

David Hasselhoff "Looking for Freedom"

The Fountain

2006-07-27T00:55:00.000+02:00

Visueel pareltje? Metafysisch antwoord op de fantasy-hype? I dunno, but I'm sure as hell going to find out: The Fountain. Trailer hier.

(via)

Bloemsuiker is ook al goed

2006-07-26T11:45:00.000+02:00

Veel is er in dit post-Gentse Feesten-tijdperk niet veranderd: mijn keel voelt nog altijd even schor aan als tijdens, en bakken in de zon doen we ook nog allemaal. Waar blijft die zondvloed? Niet langer pijpestelen, en ook geen pijpenstelen, maar emmers graag. Ben ik de enige die de sneeuw onder zijn/haar schoenen wil horen knarsen?

Yin en Yang
Zwart en Wit
Juli en Augustus 2006

Maar het mag niet baten: de boodschap is roeien met de riemen die we hebben.
Die riemen beperken zich nu eenmaal al te vaak tot Google.
En ik kan u verzekeren dat de woorden "vicky" en "gent" niet de verhoopte resultaten opleveren! Met optie pagina's uit België, al evenmin. Iets later werd dat dan weer "vicky" -leandros "gent", met af en toe "gentse feesten" erbij. I admit, I am one of them.

Te veel tijd omhanden, te weinig informatie, te veel haar gezicht voor de ogen. Misschien is het net omdat ik te weinig informatie heb dat ik nog met haar gezicht voor de ogen zit, of misschien zit ik met haar gezicht voor de ogen omdat ik teveel tijd omhanden heb. Had ik nu maar teveel tijd omdat ik nog te weinig informatie heb. Dan zat ik misschien binnenkort met haar ogen voor mijn gezicht.

De vorige post bijvoorbeeld is een ander neveneffect. Niet eens een goed gedicht, maar zo gaat dat nu eenmaal met die schimverliefdheden: zolang het vlammetje maar aangehouden wordt.
Het is wachten op de sneeuwvlok...want wie weet, misschien zijn we wel zo verschillend als juli en augustus 2006.

Voor Vicky

2006-07-25T06:35:00.000+02:00

Hoe heet je vriendin?
vroeg ik je vriendin.

"Vicky, " zei ze,
daar op de straten bezaaid
met plastic bekers

en je blonde krullen
verlicht door Mir
en de moedervlek naast je neus
door Boeddha bezongen

"Vicky," zei ze.
En toen was je weg.

Mocht iemand Vicky kennen, spreek!

Gentsche Fieste enalweetwel

2006-07-21T15:28:00.000+02:00

Dromen dat je die droom gedroomd hebt. Dat is wakker worden, terug indommelen, en opnieuw wakker worden. De cirkel zet zich verder tot wanneer de bovenbuur een douche neemt. We schrijven: 15h16 op vrijdag 21 juli 2006. Goeiemorgen Belgique! Bweeh, mijn keel is zo ruw als de schors van de kolossale boomstronk die ik hier als tafeltje heb neergepoot. Toen was het ook zweten en puffen geblazen. 15h17 dus na deze constatatie. Ik sleep mij uit bed voor een Danone Activia met vanillesmaak. Lekker gezond, dat sust het schuldgevoel over dat heel pakje saffen dat zich gisterenavond op weinig miraculeuze wijze een weg naar mijn longen heeft weten te banen. Buikie Bol dobbert trouwens ook verder, van die reuze-hamburger op de Vlasmarkt.

Verlof en Gentse Feesten; of hoe een mens kan afzien van de eigen vleselijke zwakheden. En dat in de hoedanigheid van een alleenstaand vrijgezel! Overal rondom mij zie ik vrouwen, schone vrouwen ook. Ranke schouders, van die semi-intellectuele platte brillen, gympies, botjes, kleedjes met bloemenpatronen en mini-staartjes... My own private South Lebanon. Heer, vergeef ons onze schulden zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. In de Charlatan staat Jezus trouwens ergens op de muur geschilderd. Blasfemie voor de enen, the irony of cool voor de anderen. De lieve Heer waakt over ons terwijl wij uit pure gewoonte nog een zoveelste pint bestellen (zeker niet doen aan 't Begin van 't Eind: n-i-e-t te zuipen, die handel), een of andere oerkreet tussen het overige gejoel door ten berde brengen en elk goed voornemen van die ochtend laten verstikken in een poel van "Oooh, oooh, lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus!" Mar-gi-nal. Tot zover de ambitie om Zen-monnik te worden. Mea culpa.

Edoch, mijn beste kameradski, edoch. Aan de gekleurde rozenverkoper zeg ik: Ik hou van u. Aan de WC-madam die de witte roos in handen mocht nemen zeg ik: Ik hou ook van u. Aan allen die mijn veel te duur gekochte neuzen hebben aanvaard zeg ik: Ik hou ook van jullie. En vooral dan nog van die blonde met haar blauwe ogen, zwarte sneakers en appelblauwzeegroene veters. Damn, Vlaams-Brabants is sexy!

gentse, feesten, gentsche, fieste

Boodschappenlijstje

2006-07-19T21:28:00.000+02:00

De voorbije maand kende een nooit eerder vertoonde daling van mijn bankrekeningsaldo.

Onder het motto "leert een mens kennen door zijn/haar aankopen" volgt dan nu een lijstje. Zij die het helemaal uitlezen krijgen een Camel light saf ter waarde van 0.18 euro.

Philips 23PF5321 (58 cm) Lcd-TV
Acer Aspire 5672WLMi Intel DC 1.6/15.4 TFT/1024Mb/100 Gb/Dvdrw/XP (laptop dus)
een puzzel met 70 stukjes van De Fabeltjeskrant
set van 6 glazen + servies (Made in China, elementary) uit de Weba Gent
een retro-schaaltje van Val Saint-Lambert (bedoeld als asbak, maar ik durf niet)
een krakkemikkig edoch daarom niet minder phonky fifties-bureau (van de Eco-Shop in Machelen)
een Telenet-aansluiting
pfff, en nog zo veel meer

Op naar de Vlasmarkt dus.

Buikie

2006-07-17T17:35:00.000+02:00

We zijn de helft van ons tweede decennium voorbij en ziet daar: die Tand des Tijds. Ik bespaar u het neushaar-epos, alsook de legende van de wenkbrauwwervelwind; dit is de elegie van Buikie Bol.

Het ding leidt gewoon een eigen leven. Boing zwieber, boing zwabber bzzz. Nog even en ik zie mijn cilindervormige excretiebuis niet meer! Ok, zo erg is het misschien nog niet, maar zoals mijn pa onlangs zijn weergaloze cover van Stef Bos' "Papa, ik lijk steeds meer op jou" ten berde bracht, zo zal ook ik ooit misschien mijn zoon de aanvaarding des dingen influisteren. Dan mag ik ook zeggen: "Ja, maar papa heeft een dikkere buik, dus hij kan meer eten." En zo voedt een mens de ondergang van diens eigen sex-appeal. <> Daag, wilde feestjes op het dak van Caesar's Palace met busty babes from Hong Kong and grapes straight outta France yo. Toedeloe aan de chicks die hun zonnebril afnemen om me recht in de ogen te kijken, in de hoop op een leven voor twee en een bewasborde zoon. < /parallel dimension > En dat is voor het overgrote deel te danken aan Buikie Bol. Ja toch?

Hij doet mij een beetje denken aan een maretak, dat is ook zo'n parasiet die als een ongewenste gast in semi-symbiose het leven uit de gastheer zuigt. Zoals ie daar dobbert op de onderbuik, bah. Maar situps zijn zo lastig, meneer. En het zijn Gentse Feesten, meneer. En het is zo warm, meneer. Hoog tijd dus voor een nieuwe Bruce Lee-periode, toen ik als een maniak met gewichten aan de polsen in een hoogtropische zuiderzon de Japansche bergen beklom op een ouwemeetjesfiets. Zweten moet ge doen, nondedju! Think grapes, think bikinis!

Ja ok, maar niet vandaag.

HELLO

2006-07-12T00:47:00.000+02:00

Dit is gewoon de bom.

Vooral het telefoonfragment (aaah, die spanning!) en de apotheose zijn onevenaarbaar.

lionel, richie, hello, video

Verf en johnnies

2006-07-11T23:22:00.000+02:00

Ivoorkleur, ik zie al dagenlang ivoorkleur. Op mijn vingers, armen, Stoffies schoenen en sinds vandaag ook diens broek ("Dat wordt dan mijn verfbroek"), maar bij voorkeur op de muren van mijn nieuwe stulpje. Tijdens de rookpauze naar buiten gapen en staren naar de johnnies van de overkant. Ik zie ze al roezemoesen, de minachting valt zo af te lezen van de wallen onder hun ogen. Het enige wat ons bindt is de sigaret en het gebouw. Ik mijmerpeins: "Bah!", gevolgd door "Nee, verdraagzaam zijn.", maar eigenlijk in alle eerlijkheid volgend op "Wat zouden ze nu over mij denken?" En dan dat extra duwtje op de gaspedaal als ik hen voorbij rijd, alsof ik wil zeggen "Ja, ik ben een vent, heb je trouwens gezien hoe ik aan mijn saf trok?" Die gefronste wenkbrauwen doen het hem altijd. Daarmee verdient een mens respect, denk ik dan.

BAH!

Op zulke momenten keer ik altijd terug naar die paar zinnetjes van ooit:

[To myself]

Believe.
That you can make the wind blow.
That it was written.
That every hunch is a guideline.
That every thought is one too much.
Believe you are the wind,
you and me.

Man, wat een kracht haal ik daar niet uit!
Morgen ga ik terug verven!

Bzzz

2006-07-11T14:00:00.000+02:00

Als ik met de nagel van mijn wijsvinger hard in een muggenbeet druk, lijkt het net een vijs. Robocop had een loper als vinger, ik een toernevies.

Dag vogeltje

2006-07-10T21:37:00.000+02:00

Dag, vogeltje. De cabaretier haalt zijn zakdoek boven, zo een met evenwijdige lijnen op de rand. Bij voorkeur nog okergeel op een bruine achtergrond. Dat was toen namelijk de mode, net als ietsiepietsie langere voortanden. En als het even kon nog met een spleetje ertussen: lekker luchtig. Zoals een briesje door het katoenen hemd tussen de borstjes spelen mocht. Dag, vogeltje met je takje in je bekje. Pfff. Nog even en de grasmachine komt.

Intermezzo

2006-07-09T00:57:00.000+02:00

Je had je speech goed voorbereid en stond daar licht te trillen op je benen, maar niemand zag het. Ik luisterde niet echt naar je, ik hoorde enkel het ritselen van je bladen en de stilte bij elke pagina-omslag. Dat moment waarop in weze eigenlijk niks gebeurt, een glas water redding biedt en de trommel van de wasmachine haar laatste rondjes draait. Ik zeg moment waarop, maar het zou moment waarin moeten zijn. Daar zo, tussen onze lippen in ruitvorm. Lees maar verder, ik wacht wel op een volgend ezelsoor.

BBQ

2006-07-02T21:53:00.000+02:00

Met blote voeten in het gras en geen moer geven om zwartgeblakerd varkensvlees omdat je het zelf gebakken hebt. Dit in tegenstelling tot anderen die met ZIP-blokjes en haardroger de vuurgoden tot leven dwongen, want je hebt het zelf gedaan met Moeder Natuur and a little help from your friend the lighter. Zo ontpopt elke roker zich tot een BBQ-MacGyver, en is men heel eventjes maar blij dat er zich een kankersollicitant in hun midden bevindt.

Wat waren we allen blij in blijde verwachting van knisperende kruiden op de kolen. We dronken champagne, of was het schuimwijn? Ach wat, wie kent er op onze leeftijd nu eigenlijk het verschil , zonder het etiket op de fles te lezen? Wat kon het ons bommen...We nipten, sommigen goten, de drank lustig binnen alsof het een bevestiging was van onze nog prille, maar stilaan settelende volwassenheid: het obligate cadeautje voor de gastheer- en vrouw, het obligate lief om de stoel naast je te vullen. En kijk die bubbels! En daar op de weiden in de verte de koeien. En een luchtballon. Hoort de kolen knisper knasperen!

Aan tafel! Smikkel smakkel; stilte want te lekker. Tot onze lijven razendsnel warmer en warmer en warmer werden. De eerste die het zag liet zijn glas knal op de tafel storten. Zijn obligate lief stond op het punt hem te berispen toen ze het ook zag. Open mond. Toen zagen we het allemaal: een gigantische bol vuur zo groot als het huis kwam groter en groter dichter en dichter op de koeien afgeraasd. Nog voor de beesten het goed en wel beseften waren ze in de vlammen opgegaan. Tssssjjjj!!! En we lachten uit volle borst: nu hebben we geen nood meer aan een aansteker noch aan de MacRoker; nu hoeven we geen cadeautje meer te kopen of onszelf in een relatie te dwingen! We waren bevrijd! Free! Free! Alleen die champagne, die wilden we nog wel. Maar dat moest dan maar de yang zijn, om niet teveel yin te hebben.

barbecue, BBQ

15000 €

2006-06-30T13:20:00.000+02:00

Prins Laurent biedt de exclusieve first pics van zijn jongste kroost aan voor 15000 euro. Verhofstadt en Ilse 'Dag Allemaal' Beyens en met haar de gezamenlijke pulppers schreeuwen in koor dat zoiets niet door de beugel kan.

SO FREAKIN' WHAT!!??

Dat het toch wel pretentieus is van Laurent, zegt u? Ik antwoord u: Wie heeft er nu de pretentie om over zo'n bagatel te zagen!? Dat dit wat stof zou doen opwaaien had Laurent ook wel verwacht, meer nog, hij had er waarschijnlijk op gehoopt.

Ik bied de eerste exclusieve foto's van mijn linkerpink aan voor 200.000 euro.
U mag nu beginnen bieden.

prins, laurent, dag, allemaal, dagallemaal, roddelpers

Stilte

2006-06-29T00:24:00.000+02:00

Ik zou de stilte willen schrijven om ermee het hele land in onder te dompelen. Alle stembanden en uitlaatpijpen hermetisch inpakken in de stilte, dat zou ik willen doen. Opdat de panische angstkreten tijdens de verkrachting en de moord van de nu levenloze lijfjes niet meer zouden nazinderen en enkel het ruisende lover in de wind onze zielen beroeren zou.

Spannend

2006-06-26T22:44:00.000+02:00

Ik ben mijn was aan het doen op 60 graden. Onbewust uiteraard. Een allesomvattende UHOH!!!-gevoel overvalt mij. Mijn kleine zus vroeg al schaterlachend of ze mijn kleren dan voor haar Barbie mag gebruiken. Tijd voor een sigaret om de gemoederen te bedaren en op een wonder te hopen. 15 minutes and counting... (wordt uiteraard vervolgd)

Update: Oef, op het eerste gezicht althans...

Godverdomme

2006-06-24T21:03:00.000+02:00

Nagelbijtend tolerantie veinzen of met daadkracht tussen beide komen? De keuze is gauw gemaakt. Benieuwd of Kardinaal Danneels de man nu in de hemel zal prijzen. Want hij had het tenminste aangedurfd tussen beide te komen, hij behoorde tenminste niet tot de laks toekijkende massa die ook niet omkeken naar Joe Van Holsbeeck in het Brusselse Centraal Station. Nee, deze man is een held en dra zal ie omarmd worden door God zelve. Godverdomme een dooie held.

Men mag van het onveiligheidsgevoel nog zoveel zeggen dat het een gemediatiseerde massapyschose is die niet op daadwerkelijke feiten en data berust, maar dat het onveiligheidsgevoel zelf een daadwerkelijk feit is, daar kan niemand toch nog over twisten?

En ondertussen is "zinloos geweld" de nieuwe politiek correcte buzz phrase van het jaar aan het worden...

zinloos, geweld, kardinaal, danneels, martelaar, maatschappij

26 en andere getallen

2006-06-23T11:41:00.000+02:00

Zesentwintig jaar geleden kraakte de hemel en spuugde het al donderpauken slagend bliksemschichten naar de horizon, net zoals mijn moeder mijn 4,150 kg wegend lichaam uit het hare perste. We schrijven 23 juni 1980: de dag van de interpersonal enchantment, de cusp der magie, levenspad nummer 11.

[Cijfers en letters; onze laatste grens.]

Your Life Path Number is 11

Your purpose in life is to inspire others

Your amazing energy draws people to you, and you give them great insight in return.
You hold a great amount of power over others, without even trying.
You have the makings of an inventor, artist, religious leader, or prophet.

In love, you are sensitive and passionate. You connect with your partner on a very deep level.

You have great abilities, but you are often way too critical of yourself.
You don't fit in - and instead of celebrating your differences, you dwell on them.
You have high expectations of yourself. But sometimes you set them too high and don't achieve anything.

What Is Your Life Path Number?

100 Awesome Music Videos

2006-06-22T11:36:00.000+02:00

Just a quicky (van op het werk: ssssjjjjt!): En nu even ernstig rapporteert aan de blogosfeer dat Pitchforkmedia YouTube heeft ontdekt. Een gezonde baby is tot leven gekomen.

Maar dit is nog cooler! (via Kerygma en Tamtam)

music, video

...

2006-06-18T20:16:00.000+02:00

WE ARE ALL WRONG

Freya's thesis

2006-06-15T17:59:00.000+02:00

Ai, ai, ai. Knack maakt zich minder en minder geliefd bij de Grooten der Vlaemsche Potgrond. Na Karel Vinck doet nu ook Freya Van den Bossche haar beklag. En ze blijft niet bij wat heen-en-weer-gebek in schrift of op de beeldbuis. Nee, ze stapt naar de rechtbank. Half Vlaanderen is nu in de ban van de hamvraag van de dag (want veel langer duurt zo'n hetze normaliter niet): schreef ze haar thesis nu zelf of niet? Een antwoord op die vraag is al even gegeerd als een telenet-digibox; het mag, en eigenlijk lijkt het wel cool, maar who gives a flying rat's ass? Koen Meulenaere in alle geval wel, zoveel is duidelijk.

Dit partijtje Broot ende Speelen anno 2006 dreigt te eindigen met een moraliserende slotnoot, waarin een zegevierende Freya haar verongelijkte zieletje zal kunnen laven in de trooststemmen van de verkiezingen. Want zeg nu zelf, welk oordeel wordt hier impliciet geveld? Dat 22 + vrouw + net bevallen = 0 - inzicht * intelligentie... Een journalist als Koen Meulenaere, een weekblad zoals Knack niet onmiddellijk waardig, zou je denken. Dus, conclusie: we weten er het fijne nog niet van. Dus, tweede conclusie: misschien dat de hetze toch een langere levensduur is beschoren dan een eendagsvlieg.

Een eendagsvlieg met een rattenkont wel te verstaan. Bzzz....

freyavandenbossche, freya, van, den, bossche, thesis, knack, koen, meulenaere

Het Laatste Nieuws

2006-06-14T23:55:00.000+02:00

De polemiek stopt niet: (pdw) versus Het Laatste Nieuws over hun dubieuze photoshop-praktijken.

Heimwee

2006-06-13T21:37:00.000+02:00

嗚呼、懐かしきあの日々！

Vrij vertaald: aah, those were the days.

Waar is de tijd! Lang vervlogen dagen! Aah! En al die schijnbaar zinloze namiddagen gespendeerd voor het beeldscherm met Chichin Puipui van Osaka's grootste sympathiekeling Sumi-san...

Niet dat het u ook maar een barst kan schelen, maar kom, het moest eruit! ;)

japan, heimwee, tv, chichinpuipui

Welgemeende excuses

2006-06-13T19:10:00.000+02:00

Bij deze wens ik mijn verontschuldigingen aan te bieden aan een hele hoop mensen, niet in het minst aan mijn vrienden met wie ik menig zaterdagnacht aan bierviltjes heb zitten frunniken. Een welgemeende "Het Spijt Me" ook aan het adres van Frituur Julien wiens met viagra bezaaide satés mijn smaakpapillen niet meer zullen beroeren. Viagra met huig-r uiteraard. Sorry, sorry, sorry, maar de zondagvoormiddag heeft voor een ketter als mezelf plots terug een glimps van haar heiligheid geopenbaard.

Op de zevende dag bracht God het werk dat Hij verricht had tot voltooiing. (Gen1-2,4a)

annelies, beck, anneliesbeck, dezevendedag, vrt

U heeft 1 nieuw(s)bericht

2006-06-10T12:03:00.000+02:00

U zit aan tafel. Uw partner brengt een kom heerlijk geurende pasta, wanneer plots de aarde beeft. U ziet een steunbalk van het plafond omlaag donderen op het hoofd van uw partner. U hoort tussen al het gebrul en gerommel een nek kraken. De muren komen op u af. U voelt uw benen niet meer en proeft bloed op uw lippen. Rondomrond steengruis, de geur van stof en verderop gehuil van kinderen. U zit vast, net als honderden anderen. U probeert hopeloos uw lichaam vanuit de stenen te sleuren. Plots ziet u het levenloze hoofd van uw partner.

Enkele minuten later wordt ergens in Brussel uw leed herleid tot 1 zinnetje, gezeefd doorheen de radiogolven om overal ten lande op piepkleine schermpjes te verschijnen. "Hoho, moet je nu wat weten!" Laat het bier maar eventjes verder vloeien, we hebben weer iets om over te praten. Doodleuk = dood + leuk.

vrt, vrtnieuws, sms

Mama

2006-06-06T20:55:00.000+02:00

Vanochtend reed ik voorbij daar waar je op de dokter lag te wachten, daarnet reed ik naar waar je aan buizen en gebliep geketend ligt, binnen twee weken rij ik naar waar je koffie zet, in een boekje bladert en in de tuin naar de bloeiende bloemen kijkt.

Cleveland + media = dubbelgevoel

2006-06-06T20:50:00.000+02:00

Via hedonistica deze clip over openbare bibliotheken en de losse zeden. Maar ook over de media, arrogantie en een totaal verkeerd kapsel.

Schijf!

2006-06-02T23:32:00.000+02:00

Hangt al een goeie maand in mijn kop, krijgt stilaan meer airplay, wordt gegarandeerd een hit. DJ MASH - Somebody's Property, hier te beluisteren. Glasgow Underground is terug!

Na de sneeuw...

2006-06-01T22:52:00.000+02:00

komt stilaan het beeld op gang, verschijnen silhouetten, worden deze gevuld met doffe kleuren en krijgen ze kleren, beginnen ze te bewegen en zien we dingen. Niet de dingen, maar gewoon 'dingen'.

In tijden van high definition, plasma en flat screen technology, staat een ouderwetse beeldbuis stilaan gelijk aan de Leuvense stoof, zonder de natte sokken en theeketel weliswaar. Die zitten er namelijk al in, net als auto's en mensen en sterren en grassprieten. Het lijkt er in elk geval sterk op. Niks te computer graphics die "net echt" zijn, maar Arkanoid en Pong, waarvan je weet dat het niet echt is, die ook niet de pretentie hebben echt te willen zijn. Toen het beeld nog onomstotelijk overduidelijk een beeld was, was er enkel het geloof dat het wel eens echt kon zijn. Je moest er nog in geloven, je moest jezelf wijsmaken dat het echt was. Nu moet je jezelf bijna overtuigen dat het niet echt is.

Voor mij nieuwe stek dus geen Sony Bravia, maar vintage rommel om de natte sokken aan te drogen en de handen aan te warmen.

The Best

2006-06-01T20:02:00.000+02:00

De mooiste website ooit: Pieter-Jan Kerstens' webstek. Su-bliem.

(via Het Perenblog)

Annelies Beck

2006-05-31T00:08:00.000+02:00

Ah, Annelies!

Annelies Beck (°1973) studeerde geschiedenis en Brazilian Studies aan de University of London. Ze begon bij Studio.Ket, het jeugdjournaal van Ketnet. In 1998 stapte ze over naar de Nieuwsdienst. Enkele maanden later begon ze bij TerZake. Ze recenseert Engelstalige literatuur voor de Standaard der Letteren en is lid van de jury voor De Gouden Uil.

Ook ex-Ketnet, of hoe kan het ook anders?

annelies, beck

WEMBLEY

2006-05-31T00:02:00.000+02:00

En maar klikken, en maar klikken. Probeer in tussentijd ook nog wat te lezen.

Dit is fragment nummer 130 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

Jojo vond het prima dat ik spijbelde. 'Op school leer je niets en als je iets leert dan zul je er hier nooit iets aan hebben.'
Hij heeft in ieder geval gelijk gehad dat ik nooit iets zou leren op school. Van oom Tivu wist ik dat Jojo zelf wel veel geleerd had. Hij was naar de universiteit geweest in Parijs, als enige uit onze wereld. De mensen zeiden dat Jojo als kleine jongen al anders was. Hij was altijd bezig dingen te leren, te lezen. Hij las alle boeken die je bij de paters kon lenen en hij wist ook altijd aan boeken te komen die je van de paters niet mocht lezen. Toen hij alle boeken van ons land gelezen had, ging hij naar Frankrijk om daar verder te lezen.
Hij sprak weinig over Frankrijk, hij vertelde alleen over de vrouwen daar, ongelofelijke verhalen waar we graag naar luisterden. Ze wilden niets liever dan een zwarte man, dat was zeker.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>

Random thought

2006-05-29T23:19:00.000+02:00

"Maskers en baarmoeders", komt mij net een titel voor een mogelijk boek te binnen. Of een symbolische film waarin een gemaskerd kind terug de baarmoeder in kruipt en dan pas zijn masker kan afzetten. In de jaren zeventig zou zijn gezicht waarschijnlijk een op de kijker gerichte spiegel geweest zijn. Maar de titel is voor later. En het boek met zijn bombastische baroksymboliek voor nog later. Tijd voor een sigaret.

Entr'akt

2006-05-29T23:12:00.000+02:00

Ik zei het een tijd geleden al. Correctie: ik typte het een tijd geleden al. Knack blogt nu ook - zij het zonder RSS en deftige comments-functies. Maar gelukkig is de functionaliteit omgekeerd evenredig met de kwaliteit van de inhoud. En dan heb ik niet over Weekend Knack-hoofdredactrice Tessa Vermeiren, maar wel over Roel Verniers en zijn (socio)culturele columnblog Entr'akt. Nu nog die RSS-feeds bitte!

knack, blog, roel, verniers

De kip of het ei?

2006-05-29T00:35:00.000+02:00

Het is officieel: het ei was eerst. En dat allemaal dankzij Disney:

The debate, which may come as a relief to those with argumentative relatives, was organized by Disney to promote the release of the film "Chicken Little" on DVD.

Which OS are you?

2006-05-26T13:58:00.000+02:00

Which OS are you?

(via Dramoghe)

Vacature

2006-05-26T01:46:00.000+02:00

In dit aardse tranendal
waar mensen van de trap vallen
en hun schedel breken
waar bloemen in geweerlopen passen
en konijnen uit hun hokken ontsnappen

In dit aardse tranendal
waar grootmoeders uit het raam staren
en muntstukken rinkelen
waar rood licht stoppen betekent
en hanen de ochtend inluiden

In dit aardse tranendal
waar bommen vallen
en kinderen huilen
waar tepels stijf worden
en vlinders fladderen

In dit aardse tranendal,
beste mensen,
sta ik, staan wij
- op zoek
naar de fucking droomjob.

Guy Goma

2006-05-25T14:16:00.000+02:00

Video's:
Het Interview
Friday Night with Jonathan Ross

Official website:
GuyGoma.com

De 'echte' Guy aan het kankeren:
Guy Kewney

De reacties op het gekanker:
228 and counting...

En tenslotte:
Give Guy Goma a Work Permit Petition

guy, goma, guygoma

Bert Danckaert

2006-05-23T22:48:00.000+02:00

My cup of photographic tea: lijnen versus inhoud.

bert, danckaert, fotografie, bertdanckaert

Annormaal

2006-05-23T18:22:00.000+02:00

Tot mijn enigzins grote spijt moet ik veel met cijfers werken: productcodes, barcodes, klantennummers, kortingcijfers,... Een weinig verheffende job, maar het brengt geld in het varkensgleufje. Dit even terzijde. Vaak zijn die cijfers een schijnbaar onsamenhanged allegaartje van 0 tot 10. Onmogelijk om te onthouden, tenzij die cijfers per toeval 1984 of iets dergelijks vormen. Kortom, viercijferige getallen die beginnen met 19 zijn om de u welgekende reden gemakkelijk te onthouden. Maar waarom blijft bijvoorbeeld het Jaar des Heeren 385 niet in het geheugen hangen? Misschien ben ik wel te duovintisieclicentrisch. "Uw horizonten verruimen," zegt mijn kinesiste altijd. (< nekstress) Vanaf nu ga ik pogen aan elk cijfer een jaar te verbinden, waarbij ik nu eens de tafels van een middeleeuwse herberg poets om dan weer mee te helpen aan de bouw van de Chinese Muur. Alleen jammer dat ik dan geen werk meer gedaan krijg...

cijfers, werk

Smoel Nostalgique de la Semaine

2006-05-22T21:34:00.000+02:00

Hallo. Mijn naam is Ron. Ron Moss, niet verwant met Ronny Mosuse. Want dat is een neger, en ik ben wit. Ik ben God. God is wit. God is plastiek. Dat ben ik, Ron. Ron Moss. Daag.

ron, moss, ronmoss

Oops

2006-05-20T18:41:00.000+02:00

Dat een mens zich kan verspreken, ok. Maar dit!?

File

2006-05-19T14:34:00.000+02:00

File. De klok tikt gestaag maar snel, rechtevenredig met de ongedurigheid van uw baas. U draait het raam open. De wind waait. U bent net op een zeilboot. Naast u onkruid, "bermgewassen". U legt uw motor stil. U stapt uit, spreidt een deken over het groen. U vleit zich neer, armen en benen uitgestrekt - Leonardo Da Vinci-gewijs. U kijkt naar de wolken en wuivende takken. U luistert naar de motoren en het massale vingergetik op het dashboard. U glimlacht. "Sorry, maar ik zal een beetje later zijn. Het is file."

file

Regen

2006-05-19T00:22:00.000+02:00

De regen is niet meer wat ze geweest is. Waar is de tijd dat de regen nog de pannekes nat deed worden, toen we in lange rijen met de meester voorop door het stadspark naar het zwembad moesten stappen? De regen valt niet meer op mijn jeans, doorweekt mijn haar en boekentas niet meer. Ik hoef niet meer om de plassen heen te lopen. Ik zie mezelf er niet meer in weerspiegeld en mijn botten staan godweetwaar. Ik ben niet meer wat ik geweest ben. Hopelijk regent het morgen, kan ik buiten staan en vroeger proeven.

regen

Ketnet-presentator betrapt met kinderporno

2006-05-17T20:51:00.000+02:00

Major shocker!!!! Ketnet-presentator betrapt met kinderporno

Quickie

2006-05-16T22:02:00.000+02:00

Daft Punk + film = Electroma. (via LadyshaveBobsled)

Perspectieven

2006-05-15T23:43:00.000+02:00

De media: informatie en desinformatie. Een ode aan het hyperrelativisme: ARTE over de Antwerpse moorden bij LVB.net.